Και η απουσία σου, ανοιχτή πληγή...

Έχουν περάσει ήδη 9 μήνες από τη στιγμή που το παραμυθάκι μας τελείωσε. 9 μήνες. Και έχουν μεσολαβήσει και "τρίτοι". Κι όμως. Πονάει πολύ. Ακόμα. Υπάρχουν στηγμές που νιώθω άδειος. Μισός. Τότε είναι που καταλαβαίνω ότι εσύ ήσουν το άλλο μου μισό. Υπάρχουν όμως και κάτι άλλες στηγμές. Αναμνήσεις κακών που μου λένε ότι καλά έκανα και προχώρησα. Και πάλι θυμάμαι αυτά που μου έλεγες την τελευταία φορά που σε πήρα αγκαλιά: Ότι μπορείς να μου δώσεις το κάτι παραπάνω. Όχι μόνο σχέση. Αλλά και άλλα. Και αλήθεια σου λέω. Όταν το σκέφτομαι αυτό νιώθω την καρδιά μου να είναι έτοιμη να σπάσει. Όχι γιατί δεν μπορώ να τα βρω όλα αυτά. Αλλά γιατί πραγματικά αυτό που ήθελα ήταν να τα έχω μαζί σου. Τι δεν θα 'δεινα να μην είχαν έρθει έτσι τα πράγματα. Όμως το ποτάμι δεν γυρνάει...

Και αναρωτιέμαι: Θα μπορέσω ποτέ να ερωτευθώ; Γιατί τώρα δεν είμαι ερωτευμένος; Τι φταίει; Εσύ φταις. Εσύ που δεν κατάφερες να σταθείς όρθια μόνη σου. Εσύ που εξαρτούσες τη σκέψη σου σε άλλους. Εσύ που άφηνες τον εαυτό σου και τα θέλω σου να γίνουν τα θέλω των άλλων. Εσύ που ήσουν τα πάντα για μένα και κατάφερες να με κάνεις να νιώσω ένα τίποτα.

Ξέρεις τι σκέφτομαι τα βράδια που είμαι μόνος; Τη στιγμή που θα μάθω ότι παντρεύτηκες, ότι έκανες παιδιά, ότι είσαι με άλλον και ότι νιώθεις την αγάπη που νιώσαμε μαζί. Ξέρεις τι νιώθω; Φόβο. Γιατί μπορεί όντως να μην με πείραξε που μου είπες ότι ήσουν με άλλον. Αλλά αλήθεια σου λέω. Όσο εγωϊστικό και αν ακούγεται, δεν μπορώ να μοιραστώ αυτή την αγάπη με κανέναν άλλο. Γιατί, να ξέρεις, ούτε εγώ μπορώ να δώσω τόση αγάπη σε καμία άλλη. Γιατί δεν θα καταφέρω ποτέ να νιώσω τόσο παιδί σε καμιάς την αγκαλιά, όσο ένιωσα στη δική σου. Ποτέ δεν θα μου χτυπήσει η καρδιά, όπως χτύπησε ένα πρωϊνό, καθώς ξύπνησα και σε είδα να κοιμάσε τόσο ήρεμα και γλυκά δίπλα μου. Γιατί ποτέ δεν θα με νοιάξει να δω δάκρυ να κυλά από τα μάτια. Γιατί μόνο τα δικά σου βλεγμένα μάτια με άγκιζαν στην ψυχή. Μόνο το δικό σου φιλάκι ταίριαζε τόσο πολύ στα χείλη μου.

Αυτά σκέφτομαι τις νύχτες της μοναξιάς και υποφέρω μόνος. Γιατί να ξέρεις μικρό μου κοριτσάκι, ότι, όποια και να έχω δίπλα μου, εσύ είσαι το άλλο μου μισό. 

Σ'αγαπώ...

Πριν ξεκινήσω τη σύντομη αφήγηση από το παραμυθάκι μας, θα ήθελα να θέσω κάποια ερωτήματα.

Αλήθεια, πως είναι η πραγματική, αληθηνή αγάπη. Αυτή που νιώθεις όταν θες έναν άνθρωπο να βαδίσει στη ζωή σου, πλάι σου για μια ζωή... Αρκεί όμως αυτό για να είσαι με αυτόν τον άνθρωπο σαν ζευγάρι; Αρκεί να νιώθεις ότι δίπλα του χαλαρώνεις; Ο ερωτικός πόθος; Αν δεν υπάρχει; Μπορεί να ξαναφουντώσει; Και πότε καταλαβαίνεις αν κάτι είναι συνήθεια ή είναι πραγματικότητα;

Δεν μπορώ τίποτα να πω με σηγουριά... τίποτα. Μόνο ότι είμαι πολύ μπερδεμένος, πληγωμένος, στεναχωριμένος και σήγουρα δεν είμαι με τίποτα ευχαρηστιμένος. Νόμιζα πως ήμουν ο ήρωας στο πιο όμορφο παραμυθάκι του κόσμου. Όμως αυτό το παραμυθάκι κάποια στιγμή τελείωσε. Χωρίς να πούμε το "ζήσαν αυτοί καλά...". Σαν να μου το πήραν απλά από τα χέρια. Χωρίς να δω το τέλος του. Και τώρα κάθε μέρα ζω με την περιέργια πως θα ήταν το τέλος αυτό. Τι κι αν ξεκινάω νέα παραμύθια, το μυαλό μου ταξιδεύει σε αυτό που δεν τελείωσα. Και με κάνει δυστυχησμένο. Γιατί θέλω να διαβάσω το τέλος του. Γιατί μου λείπει το παραμυθάκι μου. Αυτό που με έκανε να νιώσω σαν ένα μικρό παιδί.

Κάθε μέρα που περνάει είναι για μένα μια παραπάνω μέρα με τις αναμνήσεις μου. Να θυμάμαι όλα όσα ζήσαμε, όλα όσα με έκαναν να φτερουγίσω, όλα όσα μου έκοψαν απότομα τα φτερά. Τίποτα το ουσιώδες. Απλά μια καλή ζωή. Μια άλλη ηλιόλουστη μέρα. Αλλά ως εκεί. Σαν να αδιαφορώ για τα πάντα.

Μου λέιπεις πολύ. Με πλήγωσες πολύ. Όμως σε σκέφτομαι ακόμα. Θυμάμαι ακόμα όλα εκείνα να παραμυθάκια που φτιάξαμε και που μπήκαμε μέσα σαν ήρωες. Και γελάγαμε. Και χωροπηδάγαμε σαν χαζά... Και όλα αυτά χάθηκαν. Πάνε. Γιατί απλά χάθηκαν. Να ξέρεις πως τίποτα δεν έχιε πεθάνει. Και τίποτα δεν θα πεθάνει. Και αν κάποτε κατά τύχη τα ματάκια σου πέσουν σε αυτές εδώ τις αράδες, και αν διαβάζοντάς τες βραχούν και λίγο, να ξέρεις πως τίποτα δεν έχει πεθάνει. Γιατί ακόμα δεν έχουμε διαβάσει το τέλος. Να θυμάσαι αυτό το αγοράκι που με το τόξο του και τα σχηστά του ματάκια σημάδευε κάτι. Να θυμάσαι ότι δυστυχώς ποτέ δεν θα δούμε αυτό το κάτι. Μου λείπεις...

Μια φορά κι έναν καιρό...

Μια φορά κι έναν καιρό...

...αρχίζει το παραμυθάκι μας. Ένα παραμυθάκι που δεν είχε τέλος. Και δεν θα αποκτύσει ποτέ. Όσο κι αν προσπαθούμε και οι δυο. Όσο και αν θέλουμε να τελειώσει. Ποτέ δεν θα ακούσουμε το "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Γιατί τίποτε από τα δύο δεν συνέβη.

Ας αρχίσει λοιπόν η αφήγηση και ο χρόνος θα δείξει πως προχωράει το παραμυθάκι μας!