Οι διακοπές πλησιάζουν... Κάθε τέτοιος καιρός με πονάει. Γιατί καθε φορά δεν κάνω αυτά που θέλω να κάνω. Τουλάχιστον τις προηγούμενες φορές είχα εσένα... Όμως εσύ με πλήγωσες πολύ.. Τόσο που αν και σ' αγαπώ αληθηνά, δυνατά, δεν μπορώ να είμαι μαζί σου. Όμως πάντα ελπίζω ότι κάποτε θα είμαστε και πάλι μαζί. Κάποτε.. Τότε που θα είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε μαζί. Υπάρχει άραγε αυτό το κάποτε; Δεν το ξέρω. Υπάρχει στο μυαλό μου. Όσο αυτό είναι στα καλά του θα υπάρχει αυτό το κάποτε. Μου λείπεις πολύ. Και ο πόνος είναι αβάσταχτος. Αλλά πρέπει να τον υπομένω. Πρέπει. Και θα το κάνω.

...και ενώ όλα έχουν ηρεμίσει, ενώ όλα προετοιμάζουν για ένα ξεκούραστο καλοκαίρι που θα καθαρίσει το μυαλό έρχεται αυτό: http://www.dinfo.gr/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B9%CE%AC/

Και αρχίζει η καρδιά να πονάει πάλι. Όλο αυτό το βάσανο... Δεν θα σταματίσει ποτέ;

Είναι σαν τρέλα. Έχουν περάσει τόσοι μήνες, κοντά ένας χρόνος, και ακόμη σε βλέπω στα όνειρά μου. Κοιμάμαι με άλλη και ονειρεύομαι εσένα.
Μου λύπεις μικρή μου. Είσαι η μικρή μου. Και για πάντα εσύ θα είσαι η μικρή μου. Και ποτέ δεν θα μεγαλώσεις. Γιατί μαζί ήμασταν σαν παιδιά. Θυμάσαι;
Παίζαμε, γελάγαμε, ερωτευόμασταν. Όλα ήταν ένα όνειρο. Που απλά κάποια στιγμή ξημέρωσε και έσβησε το όνειρο. Αλλά μέσα μου υπάρχει ακόμα. Σ' αγαπώ και θα σ'αγαπώ για πάντα. Ακόμα και αν στη ζωή μου υπάρχεις σαν απλά μια ανάμνηση. Είσαι η καλύτερη ανάμνυση μου. Σ' αγαπώ μογγολάκι μου. :)