Και πάλι είσαι στο μυαλό μου...

...και ο χρόνος κυλαέι...

Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Να μην σε πάρει μαζί του. Είναι αλήθεια ότι η θύμησή σου με πονάει. Δεν με αφήνει να συνεχίσω τη ζωή μου. Είναι αλήθεια. Όμως δεν θέλω να ξεχαστούμε. Δεν θέλω απλά να είσαι ένα φλασάκι στις χαραμάδες των αναμνήσεών μου.

Για μένα ήσουν κάτι το ξεχωριστό. Κάτι που δεν μου είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν και κάτι που δύσκολα θα ξαναέρθει. Ήσουν η μία. Ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις. Και με το δίκιο σου. Ούτε εσύ όμως έκανες τα πάντα για να είμαστε μια ζωή μαζί, όπως ονειρευόμασταν.

Και θυμάμαι όταν συναντιθήκαμε με ρώτησες: "και τώρα τι; θα συμβιβαζόμαστε με οτιδήποτε το μέτριο;". Θυμάσαι τι σου απάντησα; "Δεν ξέρω". Είναι αλήθεια. Δεν ξέρω. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να έρθω και να σε πάρω αγκαλιά και η καρδιά μου να φτερουγίσει καθώς θα νιώθω τη δική σου να τρέμει. Εκεί όμως που το σκέφτομαι πάντα κάτι με κρατάει να μην τα διαλύσω όλα. Είναι ο φόβος μου για τις μεγάλες αλλαγές; Είναι το ένστικτο; Δεν ξέρω...

Μικρή μου, είσαι κομμάτι της ζωής μου. Είσαι δεν είσαι μαζί μου είσαι, μέσα μου. Δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Δεν θέλω να σε ξεχάσω. Η φωνή σου συνεχώς αντηχεί στα αφτιά μου. Και όσο βασανιστικό είναι αυτό, αλλό τόσο γλυκό μου φαίνεται...

Σ'αγαπώ αληθηνά, όπως ο ουρανός αγαπάει τα αστέρια! Και ακόμα και συνεφιά να έρθει, είναι σίγουρος πως θα τα ξανασυναντίσει! Αργά ή γρήγορα...

Αγάπη μου, μοναδική με τη σημερινή μέρα είμαστε χώρια 1 χρόνο, 5 μήνες και 13 μέρες. Το σύνολο, 532 μέρες λυσμονιάς.

Σήμερα νιώθω ότι μου λείπεις πιο πολύ. Πολύ μου αρέσει η φωνή σου όταν αντηχεί στα αυτιά μου.

Μου λείπεις.

Σ' αγάπησα πραγματικά

Και τώρα ξέρω πως είναι να αγαπάς πραγματικά. Να πονάς και να λυσμονείς τον άλλο. 

Σ'αγαπώ. Θέλω κι εσύ να μ αγαπάς. Όσο εγώ. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Γι αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου...

Θυμάσαι όταν μου είπες πως ο κόσμος έγινε για να με συναντήσεις; Θυμάσαι πως χτύπησε δυνατά η καρδιά μου;

Δες ξανά πως υπάρχεις για μένα μέσα από τους στοίχους αυτούς του Τάσου Λειβαδίτη

Γιατί ο κόσμος έγινε για δύο λόγους: Για να γεννηθείς εσύ και εγώ για να σε συναντήσω...

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…
Όλα μπορούσανε να γίνουνε
στον κόσμο αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες…
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
αγαπημένη μου…
Μα και τι να πει κανείς…
Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός
και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου
έζησα όλη τη ζωή…
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα
και τότε όλα τα βράδια
κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας…
Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,
μ’ όλη μου τη δύναμη…
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,
καμιά ελπίδα να μη πεθάνει…
Θε μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο
μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων
Συχώρα με, αγάπη μου,
που ζούσα πριν να σε γνωρίσω…
Μισώ τα μάτια μου,
που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..
Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής
σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,
που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,
α, για να γεννηθείς εσύ
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι αυτό έγινε ο κόσμος…
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
είμαστε κιόλας νεκροί…
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
έξω απ’ την πόρτα σου,
εσύ θα ξέρεις,
πως πέθανε σφαγμένος
απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,
που ονειρευότανε για σένα…
Ποδοπάτησε με,
να έχω τουλάχιστον την ευτυχία
να μ’αγγίζεις…