Λόγια που στάζουν δάκρυα...

Ας μη δεσμευτούμε, λοιπόν, μ’ επιστολές
η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούριο πρόσωπο.
Κι ίσως όταν ξαναϊδωθούμε να μην ξέρει πια καθόλου
ο ένας τον άλλον.
Έτσι, που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε.

...να σαι σίγουρη μικρή μου.. Κάποια μέρα θα ξαναϊδωθούμε... Και τότε θα μπορέσουμε να γνωριστούμε... ξανά...

Μου αρέσει αυτός που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ' την πληγή του

Ψυχή. Μεγάλη λέξη... Και έννοια ένα προς ένα. Γιατί την ψηχή την ξέρει μόνο ο κάτοχός της. Τι πληγές έχει, πόσο βαθιές είναι, πόσο ακόμα αντέχει. Μόνο αυτός που την έχει τα ξέρει όλα αυτά.
Μόνο εγώ ξέρω πόσο σε αγαπώ. Πόσο σε αγάπησα και πόσο ακόμα σε λισμωνώ. Μου λείπεις πολύ. Και να λοιπόν και κάτι που είναι αλήθεια. Σε νιώθω συνέχεια δίπλα μου. Και ας είμαι με άλλη εσένα σκέφτομαι. Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα το αντέξω αυτό αλλά ήδη φτάνω στα όριά μου. ήδη αρχίζω και χάνομαι... Το νιώθω μικρή μου πριγκίπισσα... Νιώθω να χάνομαι...

Οι διακοπές πλησιάζουν... Κάθε τέτοιος καιρός με πονάει. Γιατί καθε φορά δεν κάνω αυτά που θέλω να κάνω. Τουλάχιστον τις προηγούμενες φορές είχα εσένα... Όμως εσύ με πλήγωσες πολύ.. Τόσο που αν και σ' αγαπώ αληθηνά, δυνατά, δεν μπορώ να είμαι μαζί σου. Όμως πάντα ελπίζω ότι κάποτε θα είμαστε και πάλι μαζί. Κάποτε.. Τότε που θα είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε μαζί. Υπάρχει άραγε αυτό το κάποτε; Δεν το ξέρω. Υπάρχει στο μυαλό μου. Όσο αυτό είναι στα καλά του θα υπάρχει αυτό το κάποτε. Μου λείπεις πολύ. Και ο πόνος είναι αβάσταχτος. Αλλά πρέπει να τον υπομένω. Πρέπει. Και θα το κάνω.

...και ενώ όλα έχουν ηρεμίσει, ενώ όλα προετοιμάζουν για ένα ξεκούραστο καλοκαίρι που θα καθαρίσει το μυαλό έρχεται αυτό: http://www.dinfo.gr/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B9%CE%AC/

Και αρχίζει η καρδιά να πονάει πάλι. Όλο αυτό το βάσανο... Δεν θα σταματίσει ποτέ;

Είναι σαν τρέλα. Έχουν περάσει τόσοι μήνες, κοντά ένας χρόνος, και ακόμη σε βλέπω στα όνειρά μου. Κοιμάμαι με άλλη και ονειρεύομαι εσένα.
Μου λύπεις μικρή μου. Είσαι η μικρή μου. Και για πάντα εσύ θα είσαι η μικρή μου. Και ποτέ δεν θα μεγαλώσεις. Γιατί μαζί ήμασταν σαν παιδιά. Θυμάσαι;
Παίζαμε, γελάγαμε, ερωτευόμασταν. Όλα ήταν ένα όνειρο. Που απλά κάποια στιγμή ξημέρωσε και έσβησε το όνειρο. Αλλά μέσα μου υπάρχει ακόμα. Σ' αγαπώ και θα σ'αγαπώ για πάντα. Ακόμα και αν στη ζωή μου υπάρχεις σαν απλά μια ανάμνηση. Είσαι η καλύτερη ανάμνυση μου. Σ' αγαπώ μογγολάκι μου. :)

Για σένα και για μένα...

Δεν στο 'πα μαυρομάτα μου να μην αγάπηθουμε...

Μου λείπεις...

Μου λείπεις πολύ. Ότι και να κάνω, όπως και να προσπαθώ να ξεπεράσω την απουσία σου, δεν μπορώ. Μου λείπεις.
Προσπαθώ κάθε μέρα να σκέφτομαι όλα εκείνα που με έκαναν να σκέφτομαι ότι δεν είσαι εσύ ο άνθρωπος που θα ήθελα να περνούσα τη ζωή μου. Προσπαθώ. Αλλά δεν γίνεται. Γιατί κάθε φορά θημάμαι εκείνη τη στιγμή που πρωτοκούρνιασες στο λαιμό μου και μου είπες "όταν μπαίνω εδώ είναι από τις λίγες φορές που νιώθω ασφάλεια". Το θυμάσαι άραγε; Γιατί εμένα μου σκίζει κάθε μέρα την καρδιά. Και με κάνει να πονάω πραγματικά. Και να ξέρω ότι τα ωραία πράγματα στη ζωη είναι αυτά που τελικά δεν έχεις. Ή αυτά που τελικά χάνεις.

Πονάω ρε συ... Πονάω πολύ! Γιατί ξέρεις κι εσύ ότι αυτό που είχαμε ήταν μοναδικό. Το ένιωσες κι εσύ. Αλλά πως μπορεί να ζήσει μετά από τόσα χτυπήματα; Πως μπορεί να συνεχίσει; Αυτό είναι που με βασανίζει. Και δεν μπορώ να δώσω τίποτα για απάντηση. Τίποτα μα τίποτα. Απλά μια έλειψη, μια λύπη και ένα ραγισμένο "σ'αγαπώ".

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν αυτά τα ριμάδια βράδια απέναντι από τον καθρέφτη, να μονολογώ και να σου λέω: Μου λείπεις...

Και η απουσία σου, ανοιχτή πληγή...

Έχουν περάσει ήδη 9 μήνες από τη στιγμή που το παραμυθάκι μας τελείωσε. 9 μήνες. Και έχουν μεσολαβήσει και "τρίτοι". Κι όμως. Πονάει πολύ. Ακόμα. Υπάρχουν στηγμές που νιώθω άδειος. Μισός. Τότε είναι που καταλαβαίνω ότι εσύ ήσουν το άλλο μου μισό. Υπάρχουν όμως και κάτι άλλες στηγμές. Αναμνήσεις κακών που μου λένε ότι καλά έκανα και προχώρησα. Και πάλι θυμάμαι αυτά που μου έλεγες την τελευταία φορά που σε πήρα αγκαλιά: Ότι μπορείς να μου δώσεις το κάτι παραπάνω. Όχι μόνο σχέση. Αλλά και άλλα. Και αλήθεια σου λέω. Όταν το σκέφτομαι αυτό νιώθω την καρδιά μου να είναι έτοιμη να σπάσει. Όχι γιατί δεν μπορώ να τα βρω όλα αυτά. Αλλά γιατί πραγματικά αυτό που ήθελα ήταν να τα έχω μαζί σου. Τι δεν θα 'δεινα να μην είχαν έρθει έτσι τα πράγματα. Όμως το ποτάμι δεν γυρνάει...

Και αναρωτιέμαι: Θα μπορέσω ποτέ να ερωτευθώ; Γιατί τώρα δεν είμαι ερωτευμένος; Τι φταίει; Εσύ φταις. Εσύ που δεν κατάφερες να σταθείς όρθια μόνη σου. Εσύ που εξαρτούσες τη σκέψη σου σε άλλους. Εσύ που άφηνες τον εαυτό σου και τα θέλω σου να γίνουν τα θέλω των άλλων. Εσύ που ήσουν τα πάντα για μένα και κατάφερες να με κάνεις να νιώσω ένα τίποτα.

Ξέρεις τι σκέφτομαι τα βράδια που είμαι μόνος; Τη στιγμή που θα μάθω ότι παντρεύτηκες, ότι έκανες παιδιά, ότι είσαι με άλλον και ότι νιώθεις την αγάπη που νιώσαμε μαζί. Ξέρεις τι νιώθω; Φόβο. Γιατί μπορεί όντως να μην με πείραξε που μου είπες ότι ήσουν με άλλον. Αλλά αλήθεια σου λέω. Όσο εγωϊστικό και αν ακούγεται, δεν μπορώ να μοιραστώ αυτή την αγάπη με κανέναν άλλο. Γιατί, να ξέρεις, ούτε εγώ μπορώ να δώσω τόση αγάπη σε καμία άλλη. Γιατί δεν θα καταφέρω ποτέ να νιώσω τόσο παιδί σε καμιάς την αγκαλιά, όσο ένιωσα στη δική σου. Ποτέ δεν θα μου χτυπήσει η καρδιά, όπως χτύπησε ένα πρωϊνό, καθώς ξύπνησα και σε είδα να κοιμάσε τόσο ήρεμα και γλυκά δίπλα μου. Γιατί ποτέ δεν θα με νοιάξει να δω δάκρυ να κυλά από τα μάτια. Γιατί μόνο τα δικά σου βλεγμένα μάτια με άγκιζαν στην ψυχή. Μόνο το δικό σου φιλάκι ταίριαζε τόσο πολύ στα χείλη μου.

Αυτά σκέφτομαι τις νύχτες της μοναξιάς και υποφέρω μόνος. Γιατί να ξέρεις μικρό μου κοριτσάκι, ότι, όποια και να έχω δίπλα μου, εσύ είσαι το άλλο μου μισό. 

Σ'αγαπώ...

Πριν ξεκινήσω τη σύντομη αφήγηση από το παραμυθάκι μας, θα ήθελα να θέσω κάποια ερωτήματα.

Αλήθεια, πως είναι η πραγματική, αληθηνή αγάπη. Αυτή που νιώθεις όταν θες έναν άνθρωπο να βαδίσει στη ζωή σου, πλάι σου για μια ζωή... Αρκεί όμως αυτό για να είσαι με αυτόν τον άνθρωπο σαν ζευγάρι; Αρκεί να νιώθεις ότι δίπλα του χαλαρώνεις; Ο ερωτικός πόθος; Αν δεν υπάρχει; Μπορεί να ξαναφουντώσει; Και πότε καταλαβαίνεις αν κάτι είναι συνήθεια ή είναι πραγματικότητα;

Δεν μπορώ τίποτα να πω με σηγουριά... τίποτα. Μόνο ότι είμαι πολύ μπερδεμένος, πληγωμένος, στεναχωριμένος και σήγουρα δεν είμαι με τίποτα ευχαρηστιμένος. Νόμιζα πως ήμουν ο ήρωας στο πιο όμορφο παραμυθάκι του κόσμου. Όμως αυτό το παραμυθάκι κάποια στιγμή τελείωσε. Χωρίς να πούμε το "ζήσαν αυτοί καλά...". Σαν να μου το πήραν απλά από τα χέρια. Χωρίς να δω το τέλος του. Και τώρα κάθε μέρα ζω με την περιέργια πως θα ήταν το τέλος αυτό. Τι κι αν ξεκινάω νέα παραμύθια, το μυαλό μου ταξιδεύει σε αυτό που δεν τελείωσα. Και με κάνει δυστυχησμένο. Γιατί θέλω να διαβάσω το τέλος του. Γιατί μου λείπει το παραμυθάκι μου. Αυτό που με έκανε να νιώσω σαν ένα μικρό παιδί.

Κάθε μέρα που περνάει είναι για μένα μια παραπάνω μέρα με τις αναμνήσεις μου. Να θυμάμαι όλα όσα ζήσαμε, όλα όσα με έκαναν να φτερουγίσω, όλα όσα μου έκοψαν απότομα τα φτερά. Τίποτα το ουσιώδες. Απλά μια καλή ζωή. Μια άλλη ηλιόλουστη μέρα. Αλλά ως εκεί. Σαν να αδιαφορώ για τα πάντα.

Μου λέιπεις πολύ. Με πλήγωσες πολύ. Όμως σε σκέφτομαι ακόμα. Θυμάμαι ακόμα όλα εκείνα να παραμυθάκια που φτιάξαμε και που μπήκαμε μέσα σαν ήρωες. Και γελάγαμε. Και χωροπηδάγαμε σαν χαζά... Και όλα αυτά χάθηκαν. Πάνε. Γιατί απλά χάθηκαν. Να ξέρεις πως τίποτα δεν έχιε πεθάνει. Και τίποτα δεν θα πεθάνει. Και αν κάποτε κατά τύχη τα ματάκια σου πέσουν σε αυτές εδώ τις αράδες, και αν διαβάζοντάς τες βραχούν και λίγο, να ξέρεις πως τίποτα δεν έχει πεθάνει. Γιατί ακόμα δεν έχουμε διαβάσει το τέλος. Να θυμάσαι αυτό το αγοράκι που με το τόξο του και τα σχηστά του ματάκια σημάδευε κάτι. Να θυμάσαι ότι δυστυχώς ποτέ δεν θα δούμε αυτό το κάτι. Μου λείπεις...

Μια φορά κι έναν καιρό...

Μια φορά κι έναν καιρό...

...αρχίζει το παραμυθάκι μας. Ένα παραμυθάκι που δεν είχε τέλος. Και δεν θα αποκτύσει ποτέ. Όσο κι αν προσπαθούμε και οι δυο. Όσο και αν θέλουμε να τελειώσει. Ποτέ δεν θα ακούσουμε το "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Γιατί τίποτε από τα δύο δεν συνέβη.

Ας αρχίσει λοιπόν η αφήγηση και ο χρόνος θα δείξει πως προχωράει το παραμυθάκι μας!