Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017

Μια αναπάντεχη (;) ευχή

Σήμερα είναι η μέρα των γελεθλίων μου. Θληβερή μέρα. Δεν ξέρω γιατί... Αλλά έχω μια θλήψη μέσα μου.
Κι εκεί που λέω ότι μέρα είναι θα περάσει, ξάφνου χτυπάει το τηλέφωνο. Και ήσουν εσύ. Εσύ που έχεις σκαλιστεί στη μνήμη μου και δεν μπορώ με τίποτα να σε βγάλω. Εσύ που με εμποδίζεις να σκεφτώ μακρυά. Γιατί η θύμησή σου μου δημιουργεί ψευδαισθήσεις και αυταπάτες.
Έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι κορίτσι μου. Έχω αρχίσει και παραιτούμαι... Ξέρω ότι μέσα μου βαθιά πάντα θα είσαι εσύ. Πάντα ακόμα και αν η ζωή μου μπει σε αυτές τις βαρετές ράγες που μπαίνουν οι ζωές των συνηθισμένων ανθρώπων.

Λένε πως μερικά δευτερόλεπτα μπορούν να αντιπροσωπεύσουν το πάντα. Αν αυτό ισχύει τότε έχω ζήσει χιλιάδες χρόνια μέσα αυτές τις ελάχιστες στιγμές που ήμασταν μαζί.

Η καρδιά μου θα είναι δική σου ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! Και το για πάντα είναι η πιο μικρή λέξη στο μεγαλείο των ονείρων μας...