Μου λείπεις...

Μου λείπεις πολύ. Ότι και να κάνω, όπως και να προσπαθώ να ξεπεράσω την απουσία σου, δεν μπορώ. Μου λείπεις.
Προσπαθώ κάθε μέρα να σκέφτομαι όλα εκείνα που με έκαναν να σκέφτομαι ότι δεν είσαι εσύ ο άνθρωπος που θα ήθελα να περνούσα τη ζωή μου. Προσπαθώ. Αλλά δεν γίνεται. Γιατί κάθε φορά θημάμαι εκείνη τη στιγμή που πρωτοκούρνιασες στο λαιμό μου και μου είπες "όταν μπαίνω εδώ είναι από τις λίγες φορές που νιώθω ασφάλεια". Το θυμάσαι άραγε; Γιατί εμένα μου σκίζει κάθε μέρα την καρδιά. Και με κάνει να πονάω πραγματικά. Και να ξέρω ότι τα ωραία πράγματα στη ζωη είναι αυτά που τελικά δεν έχεις. Ή αυτά που τελικά χάνεις.

Πονάω ρε συ... Πονάω πολύ! Γιατί ξέρεις κι εσύ ότι αυτό που είχαμε ήταν μοναδικό. Το ένιωσες κι εσύ. Αλλά πως μπορεί να ζήσει μετά από τόσα χτυπήματα; Πως μπορεί να συνεχίσει; Αυτό είναι που με βασανίζει. Και δεν μπορώ να δώσω τίποτα για απάντηση. Τίποτα μα τίποτα. Απλά μια έλειψη, μια λύπη και ένα ραγισμένο "σ'αγαπώ".

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν αυτά τα ριμάδια βράδια απέναντι από τον καθρέφτη, να μονολογώ και να σου λέω: Μου λείπεις...